Spotkanie z wybitnym satyrykiem, felietonistą, poetą, autorem tekstów, piosenkarzem, kompozytorem – ale przede wszystkim ze wspaniałym człowiekiem otwartym na innych i oceniającym otaczający nas świat w fantastyczny, lekki satyryczny sposób.

Podczas spotkania z autorem wielu książek, które wydał na przestrzeni 50 lat swojej scenicznej kariery, słuchacze nie tylko będą mogli porozmawiać z artystą, ale też wysłuchać wielu piosenek, bo to spotkanie jest jak koncert, podczas którego Krzysztof Daukszewicz opowiada, śpiewa akompaniując sobie na gitarze, rozmawia z publicznością. Oczywiście program jest satyryczny, więc nie brakuje śmiechu i dobrej zabawy.
Bardzo serdecznie polecam, czas leci szybko, nasze życie też – korzystajmy póki jeszcze można.

TROCHĘ O SOBIE
Urodziłem się w roku 1947 w nadleśnictwie Wichrowo na Warmii i lata dzieciństwa spędziłem chowając się w poniemieckich okopach. Do szkoły zacząłem uczęszczać mając sześć lat ponieważ chciałem jak najszybciej uprawiać satyrę. Działo się tak ponieważ od budynku podstawówki do letniej rezydencji biskupa Ignacego Krasickiego miałem nie cały kilometr. Co prawda na podwórzu rezydowały w tych czasach krowy, żeby udowodnić chłopski i robotniczy charakter pałacu, ale przez mury wyrywały się w moją stronę strofy jego bajek.
Potem skończyłem Liceum Pedagogiczne numer 8 w Szczytnie. Szczytno to Mazury. W tej szkole przez 5 lat uczono mnie jak uczyć i być Kochanym przez dzieci. Tę umiejętność stosuję do dzisiaj i nie wymagam od innych zbyt wiele.
W liceum mieliśmy dodatkowo roczny kurs gotowania i pieczenia, roczny kurs kroju i szycia oraz szkolenia na którym uczono stolarki, posługiwania się prądem i bronią na wypadek gdyby wróg napadł na socjalizm.
Potem zacząłem uczyć w szkole podstawowej, żeby mieć za co żyć i studiować pedagogikę na WSP w Olsztynie. Studia przerwałem, ponieważ nie miałem motywacji i dobrze mi było z niepełnym wyższym. Co prawda dobrzy ludzie chcieli mi je podwyższyć na Collegium Humanum ale aż taka wiedza nie była mi potrzebna. Dodatkowo mam pewną cechę charakteru, że nie zawsze lubię rozstawać się z pieniędzmi.
Pociesza mnie to, że jeżeli kiedyś będą wsadzać do więzienia za niedokończone studia to będę siedział w jednej celi z prezydentem Aleksandrem Kwaśniewskim.
Z dodatkowych informacji to w dalszym ciągu piszę wiecznym piórem, a potem myśli przelewam na papier maszyną do pisania. Tu też jednak jestem w dobrym towarzystwie ponieważ robią tak samo Tom Hanks i Woody Allen.