„Za kulisami sławy” to spotkania z gwiazdami polskiej piosenki lub teatru organizowane w Okęckiej Sali Widowiskowej w każdy drugi piątek miesiąca. Ma charakter sentymentalnej podróży muzycznej w minione czasy, wspartej słowem i obrazem.
Artyści przypominają swoje przeboje z okresu największej popularności, prezentują nowe piosenki a także odkrywają kulisy życia estradowego i prywatnego.
Gospodarzem spotkań jest Jarosław Wasik – piosenkarz, kulturoznawca, dyrektor Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.
Tym razem będziemy gościć Izabelę Trojanowską.

„Od początku, uprawiając zawód aktorki i piosenkarki, zawsze czułam jakieś między nimi rozdarcie… Pozornie wydaje się, że te dziedziny sztuki są bardzo do siebie zbliżone, w końcu stoisz przed publicznością w pełnym świetle, często nawet na tych samych scenicznych deskach… A jednak często śpiewająca aktorka to dziwoląg, coś jakby fruwająca ryba… Piosenkarki rzadko podejmują się działań aktorskich i też im to nie bardzo wychodzi…
Piosenka to skrót. Krótkie spięcie, trzy, cztery minuty, w których musi coś zaiskrzyć… jak nie zaiskrzy, to koniec… Na początku szalonych i wspaniałych lat osiemdziesiątych razem z Romualdem Lipko i Andrzejem Mogielnickim udało nam się przygotować taki repertuar, który zelektryzował ludzi. Wtedy chyba w powietrzu było dużo elektryczności… Potem przyszły następne płyty…
Zawsze chętnie wracam do śpiewania, nawet po dłuższej przerwie. Podchodzę do tego równie poważnie jak do działań aktorskich, może nawet z większa tremą… Jedno wiem: nigdy nie chciałbym, żeby ktoś powiedział, że jestem najlepszą piosenkarką wśród aktorek i najlepszą aktorką wśród piosenkarek” – mówi Izabela Trojanowska.
Pierwszy sukces, pod panieńskim nazwiskiem Schütz, odniosła na Festiwalu Pieśni Sakralnej Sacrosong w Chorzowie w 1971 roku jako członkini chóru, wygrywając nagrodę im. Maksymiliana Kolbego, którą wręczył kardynał Karol Wojtyła. W 1972 jako solistka wzięła udział w Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (zdobyła wówczas nagrodę Związku Kompozytorów Radzieckich) i na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (nagroda za debiut). W latach 1974–1978 studiowała w Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Zagrała w sztukach Poemat pedagogiczny oraz Fontanna z Neptunem.
W roku 1980 rozpoczęła karierę muzyczną nawiązując współpracę z Budką Suflera. W tym okresie lider tego zespołu, Romuald Lipko, skomponował dla niej osiem piosenek, które stały się przebojami. Przełomowy był hit „Tyle samo prawd ile kłamstw”. Wkrótce na KFPP w Opolu artystka wylansowała kolejny przebój „Wszystko czego dziś chcę”. Za interpretację obu tych utworów została uhonorowana jedną z dwóch głównych nagród. W tym czasie oba te utwory wydano na dwóch singlach, zawierających dodatkowe przeboje „Komu więcej, komu mniej” oraz „Tydzień łez”. Kolejne utwory: „Jestem twoim grzechem”, „Sobie na złość”, „Nic za nic” i „Pytanie o siebie”, wydano wkrótce na dwupłytowej EP-ce. Wszystkie wydane dotąd osiem nagrań zebrano na początku 1981 roku na debiutanckim albumie Trojanowskiej, „Iza”. Płyta została zamówiona w rekordowym nakładzie blisko miliona egzemplarzy, jednak z przyczyn technicznych na rynek trafiło zaledwie 50 tys. egzemplarzy oraz kaseta magnetofonowa. Promujące ją single rozeszły się jednak w nakładzie ponad 300 tys. sztuk.
Po zakończeniu współpracy z Budką Suflera, zaraz po wydaniu ich wspólnego albumu, z Trojanowską rozpoczął współpracę zespół Stalowy Bagaż w składzie: Aleksander Mrożek (gitara, lider), Kazimierz Cwynar (gitara basowa) i Jacek Krzaklewski (gitara). Z tym zespołem Trojanowska wystąpiła na festiwalu w Opolu w 1981 roku, śpiewając przeboje „Pieśń o cegle” oraz „Na bohaterów popyt już minął”, ubrana w ZMP-owski strój z czerwonym krawatem. Wywołało to spore kontrowersje, a zarząd krakowskiego oddziału ZSMP wystosował protest przeciwko rzekomemu sprofanowaniu symbolu tej organizacji przez artystkę. Oba przeboje trafiły wkrótce na ich wspólną „EP-kę”, której rozeszło się ponad 100 tys. egzemplarzy.
Następna płyta, „Układy”, powstawała od końca 1981 roku i ukazała się w 1982. Zagrali na niej między innymi Aleksander Mrożek, Jan Borysewicz, Wojciech Bruślik, Andrzej Dylewski i Janusz Grzywacz. Układy prezentowały bardziej rockowe brzmienie niż jej pierwsza płyta. Album przyniósł kolejne przeboje: „Karmazynowa noc”, „Brylanty” oraz „Obce dni”.
W lipcu tego samego roku Trojanowska nagrała wspólnie z Tadeuszem Nalepą płytę „Pożegnalny cyrk”, która zawierała utwory silnie krytykujące stan wojenny. Cenzura nie dopuściła do wydania albumu – czekał on na wydanie 11 lat. W tym okresie Trojanowska była z jednej strony atakowana przez „Solidarność” za pokazany w telewizji występ w Sali Kongresowej, a z drugiej strony szykanowana przez władzę za odmowę kolejnych występów. Wraz z mężem zdecydowała się na emigrację: przebywała w Holandii, USA, Wielkiej Brytanii, a w 1987 osiadła w Berlinie Zachodnim.
W 1990 artystka wydała kolejny studyjny album „Izabela Trojanowska”, tym razem zawierający wyłącznie anglojęzyczne utwory. Przeznaczony był na rynki zachodnie i pt: „Independance” trafił najpierw na rynek brytyjski, wydany nakładem niezależnej wytwórni Rondor Music. Dwa lata później trafił też na rynki amerykański i kanadyjski. W 1990 r. wokalistka zaprezentowała nowy materiał na festiwalu w Sopocie. Rok później, w czerwcu 1991, urodziła córkę Roxanę. W 1994 r. Trojanowska zaśpiewała razem z Budką Suflera na ich jubileuszowym tournée. W 1995 r. nawiązała współpracę artystyczną z kompozytorami Adamem Abramkiem i Pawłem Sotem. Nagrała z nimi album „Chcę inaczej”, na którym znalazły się przeboje: „I stało się”, „Więcej niż życie” oraz „Nareszcie czuję”.
W roku 1997 r. Trojanowska przyjęła rolę Moniki Ross-Nawrot w serialu Klan, w którym gra do dziś.
Od stycznia 2009 r. współpracuje z zespołem Mafia, z którym koncertuje. W sierpniu 2009 r. wystąpiła z Budką Suflera w Sopocie, Nałęczowie oraz Katowicach z okazji 35-lecia zespołu Budka Suflera.
8 października 2011 r. premiera nowej płyty Izabeli Trojanowskiej pt: „Życia zawsze mało” (Roxy Records & Fonografika), który zawiera 11 premierowych piosenek utrzymanych w klimatach rock-pop i jest kontynuacją tego, co Trojanowska robiła kiedyś, ale przefiltrowany przez nowe czasy. Autorami piosenek są: Tomasz Bracichowicz (z zespołu „Mafia”), Marcin Nierubiec, Wojtek Byrski, Paweł Poroz, Zdzisław Zioło, jak również Romuald Lipko z „Budki Suflera”, który skomponował na płytę dwie piękne piosenki. Teksty napisał Wojtek Byrski, jeden Tomasz Zeliszewski i jeden jest autorstwa Izy. Płyta „Życia zawsze mało” jest o miłości, bo jak wiadomo, na miłości wszystko zaczyna się i kończy. Są również utwory o otaczającym nas świecie i emocjach, które mamy w sobie. Dla fanów Trojanowskiej i wielbicieli eleganckiego rocka pozycja obowiązkowa! Płytę promują piosenki „Nie od razu”, „Słodkich snów” i teledysk: „Nie od razu” oraz trasa koncertowa, w którą Izabela Trojanowska wyruszyła wspólnie z zespołem Mafia.