Przedstawienie składa się z trzech aktów: Nie widzisz, nie słyszysz, nie mówię.

Pierwszy to niezauważanie i ignorowanie problemów młodzieży. Drugi mówi o świadomym dystansowaniu się od trudnych sytuacji. Trzeci wyraża skutek, czyli zamknięcie się młodego człowieka we własnych myślach i własnym świecie.

Koncepcja zakłada komentarz młodych ludzi do otaczających ich ze wszystkich stron haseł pomocowych i iluzorycznej (w ich oczach) próbie pomocy środowiska dorosłych w ich problemach. Spektakl taneczny wykorzystujący ciało do przekazania emocji i treści, opowiadać będzie o wyobcowaniu i samotności nastolatków.

Chcielibyśmy wywołać reakcję, przebudzenie publiczności. Często na widowni zasiadają rodzice i bliscy aktorów co wydaję się mocnym pozawerbalnym dialogiem i daje aktorom siłę powiedzieć to co niewypowiedziane.